Sinds 8 juli 2009 is dit de nieuwe naam van ons zangkoor-Excelsior.
Deze nieuwe naam is een combinatie voor wat we zijn en doen, namelijk: Amuseren, MUziek maken en Zingen.
Ons repertoire bestaat uit popsongs (zowel up-tempo als mooie ballads) en musicalmedley's.
Ben je tussen de 18 en 55 jaar en hou je van zingen en gezelligheid?
Kom dan vrijblijvend kijken op een repetitieavond in het verenigingsgebouw in Mookhoek. Laat wel eerst weten dat je komt.
Verdere contactgegevens op de contactpagina.
Je bent van harte welkom.
28 augustus
Foto's van de Rabo fietsdag staan online. Klik hier voor de foto's
18 augustus
We zijn weer thuis! Of we niet weg geweest zijn...
Voordat Sjoert aftrapte, ging het al mis. Greet was het slachtoffer dit keer. En weer was de oorzaak een stoel die het begaf.
De discussie die hierop volgde zal zeker nog een gevolg hebben. Een kennis zal nog een duit in het zakje doen!
een kennis
Toen de rust was weergekeerd, klonk het weer als vanouds. Mannen met spillebenen, maahaacaaroohoohoonieeee en de kat was van huis.
Toonladders van hoog naar laag en terug. Glijen met Aaaaaah en Oooooh.
"I say a little prayer" was het eerste echte nummer. "Het komt in de buurt zoals het zou moeten" waren de woorden van onze coach.
Dan geeft hij nog wat tips: makkelijk zingen! - Ja, da's makkelijk gezegd.
De dames moeten zingen alsof ze voor de spiegel staan te mijmeren... "I put on my make up"...... En voor de heren: vooral zachtjes....
Het zit dus te komen. Maar ja... nog tien repetities te gaan.
Snel verder met de Shaffy medley. Er moet wat zijn blijven hangen... Vol enthousiasme klonken de eerste regels, nou ja..
de laatste regels want Sjoerd begint liefst achterin. Bij maat 242: "ik hou van je warme...." moest toch nog wat bijgeschaafd worden
met een klein schaafje.
Daarna klonk "we zullen doorgaan" Hier was een wat zwaardere schaaf voor nodig.
Voor je het weet zit je dan weer aan de koffie.
Na de pauze namen we de stoelen weer in om "Proud Mary" te repeteren, te beginnen bij "Big Wheel"..
Lekker nummer wat nog moet gaan spetteren.
Omdat Sjoerd het risico toch te groot vond, gingen de stoelen aan de kant.
In zo'n geval kan er gelijk de choreo geoefend worden.
De mannen worden toch redelijk ontzien en waar het al te listig wordt, verdwijnen Rob en Wim naar achteren.
"I never fall in love again" ging nog wel, maar "Sway" wordt een ander verhaal.
Als laatste werd "Cheek to Cheek" beoefend met de bewegingen. Lastig hoor, zingen en bewegen.
Maar volgende week zal het anders zijn. Sjoerd eist dat de tekst er volgende week bij iedereen in zit.
Oefenen kan met de mp3's die hij met pijn en vooral moeite geproduceerd heeft.
Wie volgende week gesignaleerd wordt met boekje, geeft een rondje èn rijdt voorop bij de Rabo fietsdag.
Buiten is het inmiddels aardedonker. De dagen worden weer korter. Het zit er weer op.
Tot volgende week allemaal.
4 augustus
Eindelijk dan... nu voor het echie.. AmuZing begint het seizoen weer.
Niet als vanouds in Mookhoek, maar wegens het gesloten seizoen in het verenigingsgebouw, hebben we asiel gekregen in het gebouw van NLS.
Een vriendelijk uitziend zaaltje met hier en daar een toeter aan de muur. Sjoerd had wel een opstapje gevonden en de repetitie kon beginnen.
Zoals de paus elk jaar bedankt voor de bloemen, bedankte Sjoerd iedereen weer voor de kaarten die hij ontvangen had.
Daarna klonken er vertrouwde klanken: MMMMMMMMOOOOOOAAAAAAAMMMMMM en streep stroop streep stroop of sip sop sip sop.
Het was even wennen want het zaaltje had een prima acoustiek.
Het eerste nummer wat zonder boek gerepeteerd werd is
"I say a little prayer for you". Klonk lekker, al was er hier en daar wat twijfel. "Zit ik te laag"?? vroeg Barbara...
Ook Ineke dacht dat ze te laag zat. Tja, het is even wennen die lage stoelen. Sjoerd wist het weer in goede banen te leiden.
De groep werd in drieën gedeeld en tijdens het zingen van "I run for the bus dear" misten de mannen de bus door veuls te laat in te vallen.
"Cheek to cheek" is het volgende nummer wat klonk. Helaas maar even want na een paar zinnen gooide Sjoerd
de handdoek èn z'n bladmuziek in de ring. "Laat maar even zitten". Dat viel even tegen!!
Om niet alle moed te verliezen snel door met "You raise me up". Mannen zaten wat laag in het begin, maar dit klinkt al een stuk beter.
Daar kreeg onze coach weer energie van en keerde hij toch nog terug naar "Cheek 2 Cheek". We mochten wel blijven zitten.
Gelukkig heeft het gebouw van NLS wel een "luik". En een paar behulpzame dames verzorgden de koffie en thee.
Na een korte pauze weer verder. Eerst zingen voor "Ik".
"Ik" was jarig geweest in de vakantie. "Ik": gefeliciteerd!
Vervolgens het ritueel met Crista en Sjoerd. Hierbij kon Carolien blij gemaakt worden, en dat komt heel mooi uit.
Een beginnetje om een FIETS te kopen misschien? Over fiets gesproken.... denken we allemaal aan de Rabo Fietsdag op 28 augustus!!!
Heb je geen fiets?? Carolien weet wel een goedkoop adresje....
"It don't mean a thing" klonk er vervolgens door de zaal. "Niet te veel glijen" waarschuwde Sjoerd.
Petra was het er helemaal mee eens. Petra houdt niet van glijen vertrouwde ze me toe.
Na een paar keer piano an oefenen gingen we op volle snelheid. Dat ging beter.
Het volgende nummer, waarbij de mannen de leading voice hadden, werden ze finaal weggeblazen door de dames.
"Uptown girl" heb ik het over. Beetje gas terug meisjes.....
"Tribute to Queen" liep lekker... zonder de gebruikelijk bewegingen. De alten twijfelden nog... maar ja, dat zijn twijfelaars.
De mannen klonken niet actief genoeg. Petra was het weer helemaal met onze coach eens en zat instemmend te knikken.
Ze genoot van de deuk die de mannen hierbij opliepen.
Zo vrolijk als Rob Geus van de smaakpolitie wordt van een prullenbak met voetpedaal, zo vrolijk werd Sjoerd van "Halleluja".
Daar hoeven we ons absoluut geen zorgen over te maken. Dat is weer een opsteker!
Sjoerd vond het wel weer even lekker en meldt al vast dat het volgende week "Shaffy week" is.
Een verzoek aan een ieder om vast wat te oefenen.
Tien uur. Het zit er weer op. Helaas geen nazit, geen drankje, geen bitterballen. Gewoon de regen in en naar huis.
Het was weer een heerlijk avondje. Tot volgende week, same place, same time!
28 juli
Eindelijk, kwart voor acht en de klanken van de piano klonken weer door het verenigingsgebouw.
Het inzingen was in een paar tellen gebeurd en dit klonk al zo mooi.. Daar zou een concert van gevuld kunnen worden.
De nummers werden vlot gerepeteerd, iedereen had stevig gestudeerd in de vakantie dus Sjoerd vloog door het reptertoire heen.
Als een nummer twee keer gerepeteerd moest worden, dan was de oorzaak de CD speler. Aan ons lag het niet!
Kwam het misschien door de heerlijke blauwe stoelen die Sjaan had neergezet?
Tja, die oude rode waren wel een beetje versleten hè?
Een heerlijk bakkie koffie had Sjaan weer gezet en iedereen kon zich te goed doen aan een appelpunt.
Kosten noch moeite waren gespaard, Sjaan had zelf gebakken namelijk.
Na de pauze gingen de stoelen aan de kant. Conny en Crista voor de groep en tevreden zagen ze alles de revue passeren.
Queen: zelfs Rob en Wim knikten op het juiste ritme met de knieën.
"I never fall in love again": die stap vooruit is een echte stap vooruit. Wat een timing van iedereen.
Er was duidelijk veel geoefend thuis. Dat bracht rust, nu kunnen we de show makkelijk aan!
Tot slot van de avond een gouwe ouwe: "miss Saigon". Foutloos gezongen, grote klasse.
Iedereen was weer dik tevreden over deze avond zingen.
Na tienen kwamen de vakantiefoto's op tafel en met een glas wijn en voor de liefhebbers bitterballen werd de avond vervolgd.
Een druppel regen die op mijn borst viel maakte dat ik wakker schrok. Pfff, ik knipperde met mijn ogen en realiseerde mij
dat ik nog een week moet verder dromen....
Tot volgende week allemaal....
23 juni
De winkeldochter avondmarkt van Conny begon al vroeg op de avond. Om exact kwart voor acht begon Sjoerd toch
met de repetitie. Voor een select gezelschap, dat wel. Het vakantievirus sluipt er langzaam in en er staan veel lege stoelen.
Alie is gelukkig weer genezen van het vakantievirus en keek raar op toen na drie weken van afwezigheid gewoon haar stoel was ingenomen.
Dat kannie natuurlijk, maar de dames hadden het snel geregeld.
De voeten stonden goed in de grond, de kruinen goed omhoog en de inzingriedels klonken weer door de open ramen Mookhoek in.
Aan de overkant van de straat zag ik al gezinnetjes met picknickmanden in de tuin plaatsnemen.
Woensdagavond, cultureel hoogtepunt in de Viskilstraat/Kreekstraat.
Het eerste nummer waar de overkant van kon genieten was: I say
a little prayer. 'Uit het hoofd' besliste Sjoerd.
Ging goed, alleen die ene octaafstap, daar wordt te veel naar toe gegleden. En het ging mis bij "I put on my make up".
Maar dat is ook moeilijk, make-up opdoen zo kon Sjoerd uit ervaring meedelen. (!!???)
Hierna kregen de mannen een veeg uit de pan: beter articuleren was het advies. Maar ja, wat wil je, als je de tekst niet kent, dan houdt het op.
Gelukkig was Trees nog op tijd om "de rotsen met mijn stralen" mee te galmen. Tot de koffie werd namelijk de Shaffy medley doorgenomen.
Dat viel soms niet mee, zeker niet als we syncopisch moeten singen. Sjoerd sleepte ons er gewoon doorheen.
Op een zeker moment zongen de alten en sopranen zo mooi als 2 nonnetjes uit de Sound of Music.
Helaas vond Sjoerd von Trapp nog twee foutjes. Net voor de pauze werden ook deze twee foutjes hersteld.
Na de koffie en de mededelingen weer verder. (voor degenen die er niet waren... er zijn extra repetities gepland, zie de agenda).
Het publiek aan de overkant was intussen naar huis. Dachten zeker dat het afgelopen was om kwart voor negen...?
Wij gingen echter gewoon door. "It don't mean a thing, if you ain't wear that string" was de volgende opgave.
Klonk wel aardig, maar de swing moet er nog inkomen. Sjoerd besloot wat verandering aan te brengen.
Ga maar door elkaar staan. Altijd gewaardeerd door het hele koor.
Op sommige dames na, maar daar staat dan op dat moment een lid van de mannenpartij achter.
Het volgende nummer, "I'll never fall in love again" werd in rijen tegenover elkaar beoefend.
De nadruk lag in dit geval op de choreografie. "Kijk naar elkaar" was het advies.
En zo werd de avond verder gevuld. Zingen en bewegen. De choreografie van Queen en Sway
volgden nog.
Er zal nog veel geoefend moeten worden. Maar de extra repetities zullen wellicht uitkomst bieden.
Iedereen wordt wel verzocht gebruik te maken van de extra repetities. Kan je niet? Laat het dan even weten via de mail.
Zo was het weer tien uur geworden. Tijd voor een drankje en een goed gesprek.
Anita past nog een laatste saunajas en dan is ook de winkeldochter avondverkoop voorbij.
Het was weer gezellig. Iedereen vertrok huiswaards, al dan niet met licht op de fiets.
Zijn we er weer allemaal volgende week? Er wordt op je gerekend !!!!!!!!!!!!!
12 mei
Dag van de verpleging! Waarom? Omdat deze dag de geboortedag is van Florence Nightingale.
Het bruggetje naar de nagtegalen van AmuZing is dan snel gemaakt. Eigenlijk is het dan ook een beetje de dag van AmuZing.
Sjoerd begon met een terugblik op koninginnedag. Er waren goede recensies ontvangen en dat doet een mens goed!
Het inzingen verliep weer als vanouds, maar is nooit hetzelfde. Met een goed grondcontact zingen de sopranen over "mannen met
spillebenen", de heren zingen over "ravioli" terwijl de alten de muizen op tafel laten dansen. Verbazingwekkend hoe we daarna
met z'n allen een hele octaafstap maken en dan toch nog goed grondcontact houden.
De heren mogen daarna starten met opzeggen van "I say a little prayer". Maar da's niet de bedoeling, er moet gezongen worden.
Dit is volgens de coach veel te staccato! We kregen het advies een boooog te maken. Tijdens het bouwen van deze boog en het zingen
van "pa da da pap paaaa" zakken de mannen echter als een 
.
Dan: nieuw repertoire! Een nagelnieuw boekje wordt uitgedeeld. We bekijken de titel: "It don't mean a thing (if you ain't got that string)"
Een deels eenstemmig stuk met
gecompliceerde meerstemmige arrangementen. Het geduvel begint al op pagina 4.
De tekst "Doo wah" en dat acht keer, lukt wel. Een vrije glijpartij op pagina zeven is ook een nieuwe ervaring, ook even wennen!
Dan een spontane sprong naar zeven pagina's verder, voor de niet tekstvasten onder ons telde ik twee pagina's vol met "Bum".
Nou ja, we vlogen door het boekje heen. Kikadewado!
Dan is het koffietijd voordat je het weet. Maar eerst moest er gezongen worden. Drie keer zelfs. Sjoerd werd op repeat gezet en
rammelde er drie keer "lang zal ze leven" uit. Angelique, Ellen en Petra: van harte!
Gelukkig was Sjaan bij de les en opende het luik, Sjoerd stond nog steeds op repeat en bleef gewoon doorspelen.
Na de koffie weer als een raket verder. Als Sjoerd de menigte stil krijgt tenminste. Het kostte wat moeite, maar toen de concentratie terug
was, zaten we zo op de laatste pagina van het nieuwe boekje. Dit wordt vervolgd.
Dan terug naar ouder repertoire, wel nieuw repertoire, maar niet zo nieuw als het zojuist ontvangen boekje.
Dit nieuwe boekje gaf toch hetzelfde gevoel als in klas 3 van de lagere school wanneer je een nieuw schrift kreeg.
Netjes werd het opgeborgen door iedereen, af en toe werd er met sierlijke letters een naam op de kaft geschreven.
Geloof eens mij dwaal ik weer af want ik had het over "Only you", het volgende nummer wat herhaald werd.
Weer zakten de mannen als een en al snel moesten er kringetjes gevormd worden met stemgroepen.
Mezzo's begonnen vooraan, verkasten even later een stukje naar achter en weer een paar minuten later sjokte de groep naar stuurboord
om zich tussen de alten te mengen. In gedachten zag ik mijn schapenhond Rakker om de groep heenrennen om het geheel te verplaatsen.
Dat AmuZing bijzonder is bleek wel met één van de laatste nummers.
"Do you hear the people sing" werd zelfs uitgevoerd in verschillende tekstversies.
Met een zucht van verlichting stelde Sjoerd vast dat het tien uur geworden was, tijd voor een drankje.
Snel werden de tafels neergezet voor de nazit en de onderwerpen waren weer zeer divers.
Van Playmobiel tot bleekwater, van UPC tot laptop, alles kwam voorbij. Weer een avond die je niet had willen missen!
Tot volgende week!
7 april
Veel lege stoelen vanavond, dat belooft niet veel goeds. Gelukkig liep het tegen acht uur toch nog redelijk vol.
Deze late binnenkomers misten wel de opname van Nederland in beweging. Ja hoor, het is een blijvertje, de gimmestiek oefening.
Het inzingen ging wel van een leien dakje, al werden er wel wat glijdende nootjes vergeten door die en gene.
Ook de ravioli, welke Sjoerd volgens exquise
recept had gemaakt kwam nog even voorbij, maar bleek niet te pruimen.
Vanavond heeft Sjoerd het repertoire voor koninginnedag tevoorschijn gehaald, dit moet natuurlijk ook gerepeteerd worden.
"The Lion King" zat er nog redelijk in. Hier en daar nog wel een misser, maar dat wordt de komende weken wel opgelost.
Het volgende avontuur werd "I say a little prayer". Vol met dissonanten, maar deze vervolgen gelukkig in een reinakkoord.
Hilariteit alom als plotseling iemand meefluit met de melodie. Het is echter geen rein akkoord, maar de beltoon van de GSM van een sopraan.
Welke sopraan het was is onbekend, wij hebben geen sopranen met zulke rode oren.
Toen de rust was weergekeerd, konden wij weer vervolgen met het bedrijven van de zangtechniek. Jaja, zingen doe je onder de douche,
hier bedrijf je de zangtechniek
!
Twijfels komen wel boven, als Crista vraagt wanneer ze moet ademen. Neem van mij aan: voortdurend! Niet mee stoppen!
Terug naar koninginnedag. Het tweede nummer werd gerepeteerd. Gaat toch wel lekker die oudere nummers.
Zodoende kon er snel verder gegaan worden met "Uptown Girl". Of het aan de geurende koffie lag weet ik niet,
maar het koor was sneller klaar dan de muziek. Eerst maar een bakkie dan.
Na de koffie kwam Ramses weer tevoorschijn met "We zullen doorgaan". Bij de start ging het al mis.
De mannen lopen te hard van stapel. Een te kort voorspel was de oorzaak. Het is een veelgehoorde klacht volgens de Viva.
Na kennis genomen te hebben van deze wetenschap ging het al beter en ook dit nummer begint te komen.
Dan gaan de stoelen aan de kant. Het kleinkoor komt naar voren en geeft een demo van "Blijf bij mij".
Daarna danst het hele koor op verschillende nummers. Hier moet nog wat geoefend worden, maar die tijd hebben we dan ook nog wel.
En niet te vergeten de workshop over zo'n week of 2.
Het was weer een avondje lekker zingen.
Sjoerd besloot de avond en iedereen mocht vanaf dat moment geoorloofd kwebbelen.
Onder het genot van een drankje ging dat nog beter en Sjaan moest de plakkers weer de deur uit zetten.
Dat deed ze zingend aan de deur: "hoog
zangers, kijk omhoog zangers, want dan wor' je lekker nat".
Na een zonnige dag, met een heerlijke avond stapten we de natte nacht in, op naar huis.
Tot volgende week.
De bruiloft van Marga is al weer een poosje geleden.
Gelukkig hebben we de foto's nog.
Klik hier om de foto's te bekijken
