10 november
Het was weer als vanouds! Het repertoire is aangepast aan de tijd van het jaar en de dennennaalden van vorig jaar vielen tussen
de bladmuziek vandaan. Het groepje was klein, zeker wat betreft de mannen.
Om te beginnen werd er natuurlijk ingezongen. Een leeglopende fietsband, het ene gat groter dan het andere, Mooaaammm
we kennen het nog wel uit de vorige verslagen.
En daar klonken de eerste kerstklanken al uit de piano. Het koor zette in met "Away in a manger".
De gedachte was om de mannen de melodiepartij te laten doen, echter met drieën tegen zo'n meerderheid van dames...
dat gaat nie goed nie.
Dus worden er wat mezzo's bijgehaald. Dat ging beter, behalve bij de Altpartij waar klachten te horen waren dat het te hoog was.
"Nou, 90 cm is pas hoog" was de reactie van onze coach, die vandaag verlost was van de hechtingen.
Deze opmerking was bij sommigen pas begrepen na de pauze. (Naam en adres bij redactie bekend).
Tot slot werden de alten in een groepje gezet want het escaleerde helemaal uit de hand.
En groepsgewijs gaat het nu eenmaal beter. Nee, dan de Sopranen... die staken er met kop en schotel bovenuit! Complimenten!
Vervolgens een afleidingsmanoeuvre, "Cheek to cheek" even er tussendoor. Tja, die zit er wel in natuurlijk.
En zo is't al weer vroeg laat en we ruiken de koffie al.
Voor de koffie nog wel even "Let is snow". Er was al een hoop weggezakt volgens Sjoerd. Tsja, het heeft gedooid hè....
Tijd voor koffie. Maar eerst kwam onze kersverse voorzitter naar voren.
Alleen goeie berichten: Rob knapt weer snel op en Coby is weer terug.
Na de pauze weer kerstklanken, sommige zinnen moesten eindeloos geoefend, andere zaten er zo weer in.
We kunnen echter nog een paar weken oefenen en... de aandeelhouder wint!
Tot slot kwamen de verzoeknummers weer voorbij. De Altpartij kiest voor "Tribute to Queen"
De Sopranen willen "Anthem" uit Chess horen, maar helaas... die is er niet.
Het wordt "Anthem van Puccini". Ook mooi natuurlijk.
De keuze van de mannen is bij onze coach mogelijk al bekend en zonder de mening van de heren te vragen,
wordt de cd van Miss Saigon AbbA al in de speler gelegd. Ook dit viel helemaal niet tegen.
Sjoerd besloot de avond met de woorden: "ik heb weer prettig met jullie samengewerkt".
Daar doen we het weer mee voor vandaag.
18 augustus
We zijn weer thuis! Of we niet weg geweest zijn...
Voordat Sjoert aftrapte, ging het al mis. Greet was het slachtoffer dit keer. En weer was de oorzaak een stoel die het begaf.
De discussie die hierop volgde zal zeker nog een gevolg hebben. Een kennis zal nog een duit in het zakje doen!
een kennis
Toen de rust was weergekeerd, klonk het weer als vanouds. Mannen met spillebenen, maahaacaaroohoohoonieeee en de kat was van huis.
Toonladders van hoog naar laag en terug. Glijen met Aaaaaah en Oooooh.
"I say a little prayer" was het eerste echte nummer. "Het komt in de buurt zoals het zou moeten" waren de woorden van onze coach.
Dan geeft hij nog wat tips: makkelijk zingen! - Ja, da's makkelijk gezegd.
De dames moeten zingen alsof ze voor de spiegel staan te mijmeren... "I put on my make up"...... En voor de heren: vooral zachtjes....
Het zit dus te komen. Maar ja... nog tien repetities te gaan.
Snel verder met de Shaffy medley. Er moet wat zijn blijven hangen... Vol enthousiasme klonken de eerste regels, nou ja..
de laatste regels want Sjoerd begint liefst achterin. Bij maat 242: "ik hou van je warme...." moest toch nog wat bijgeschaafd worden
met een klein schaafje.
Daarna klonk "we zullen doorgaan" Hier was een wat zwaardere schaaf voor nodig.
Voor je het weet zit je dan weer aan de koffie.
Na de pauze namen we de stoelen weer in om "Proud Mary" te repeteren, te beginnen bij "Big Wheel"..
Lekker nummer wat nog moet gaan spetteren.
Omdat Sjoerd het risico toch te groot vond, gingen de stoelen aan de kant.
In zo'n geval kan er gelijk de choreo geoefend worden.
De mannen worden toch redelijk ontzien en waar het al te listig wordt, verdwijnen Rob en Wim naar achteren.
"I never fall in love again" ging nog wel, maar "Sway" wordt een ander verhaal.
Als laatste werd "Cheek to Cheek" beoefend met de bewegingen. Lastig hoor, zingen en bewegen.
Maar volgende week zal het anders zijn. Sjoerd eist dat de tekst er volgende week bij iedereen in zit.
Oefenen kan met de mp3's die hij met pijn en vooral moeite geproduceerd heeft.
Wie volgende week gesignaleerd wordt met boekje, geeft een rondje èn rijdt voorop bij de Rabo fietsdag.
Buiten is het inmiddels aardedonker. De dagen worden weer korter. Het zit er weer op.
Tot volgende week allemaal.
4 augustus
Eindelijk dan... nu voor het echie.. AmuZing begint het seizoen weer.
Niet als vanouds in Mookhoek, maar wegens het gesloten seizoen in het verenigingsgebouw, hebben we asiel gekregen in het gebouw van NLS.
Een vriendelijk uitziend zaaltje met hier en daar een toeter aan de muur. Sjoerd had wel een opstapje gevonden en de repetitie kon beginnen.
Zoals de paus elk jaar bedankt voor de bloemen, bedankte Sjoerd iedereen weer voor de kaarten die hij ontvangen had.
Daarna klonken er vertrouwde klanken: MMMMMMMMOOOOOOAAAAAAAMMMMMM en streep stroop streep stroop of sip sop sip sop.
Het was even wennen want het zaaltje had een prima acoustiek.
Het eerste nummer wat zonder boek gerepeteerd werd is
"I say a little prayer for you". Klonk lekker, al was er hier en daar wat twijfel. "Zit ik te laag"?? vroeg Barbara...
Ook Ineke dacht dat ze te laag zat. Tja, het is even wennen die lage stoelen. Sjoerd wist het weer in goede banen te leiden.
De groep werd in drieën gedeeld en tijdens het zingen van "I run for the bus dear" misten de mannen de bus door veuls te laat in te vallen.
"Cheek to cheek" is het volgende nummer wat klonk. Helaas maar even want na een paar zinnen gooide Sjoerd
de handdoek èn z'n bladmuziek in de ring. "Laat maar even zitten". Dat viel even tegen!!
Om niet alle moed te verliezen snel door met "You raise me up". Mannen zaten wat laag in het begin, maar dit klinkt al een stuk beter.
Daar kreeg onze coach weer energie van en keerde hij toch nog terug naar "Cheek 2 Cheek". We mochten wel blijven zitten.
Gelukkig heeft het gebouw van NLS wel een "luik". En een paar behulpzame dames verzorgden de koffie en thee.
Na een korte pauze weer verder. Eerst zingen voor "Ik".
"Ik" was jarig geweest in de vakantie. "Ik": gefeliciteerd!
Vervolgens het ritueel met Crista en Sjoerd. Hierbij kon Carolien blij gemaakt worden, en dat komt heel mooi uit.
Een beginnetje om een FIETS te kopen misschien? Over fiets gesproken.... denken we allemaal aan de Rabo Fietsdag op 28 augustus!!!
Heb je geen fiets?? Carolien weet wel een goedkoop adresje....
"It don't mean a thing" klonk er vervolgens door de zaal. "Niet te veel glijen" waarschuwde Sjoerd.
Petra was het er helemaal mee eens. Petra houdt niet van glijen vertrouwde ze me toe.
Na een paar keer piano an oefenen gingen we op volle snelheid. Dat ging beter.
Het volgende nummer, waarbij de mannen de leading voice hadden, werden ze finaal weggeblazen door de dames.
"Uptown girl" heb ik het over. Beetje gas terug meisjes.....
"Tribute to Queen" liep lekker... zonder de gebruikelijk bewegingen. De alten twijfelden nog... maar ja, dat zijn twijfelaars.
De mannen klonken niet actief genoeg. Petra was het weer helemaal met onze coach eens en zat instemmend te knikken.
Ze genoot van de deuk die de mannen hierbij opliepen.
Zo vrolijk als Rob Geus van de smaakpolitie wordt van een prullenbak met voetpedaal, zo vrolijk werd Sjoerd van "Halleluja".
Daar hoeven we ons absoluut geen zorgen over te maken. Dat is weer een opsteker!
Sjoerd vond het wel weer even lekker en meldt al vast dat het volgende week "Shaffy week" is.
Een verzoek aan een ieder om vast wat te oefenen.
Tien uur. Het zit er weer op. Helaas geen nazit, geen drankje, geen bitterballen. Gewoon de regen in en naar huis.
Het was weer een heerlijk avondje. Tot volgende week, same place, same time!
28 juli
Eindelijk, kwart voor acht en de klanken van de piano klonken weer door het verenigingsgebouw.
Het inzingen was in een paar tellen gebeurd en dit klonk al zo mooi.. Daar zou een concert van gevuld kunnen worden.
De nummers werden vlot gerepeteerd, iedereen had stevig gestudeerd in de vakantie dus Sjoerd vloog door het reptertoire heen.
Als een nummer twee keer gerepeteerd moest worden, dan was de oorzaak de CD speler. Aan ons lag het niet!
Kwam het misschien door de heerlijke blauwe stoelen die Sjaan had neergezet?
Tja, die oude rode waren wel een beetje versleten hè?
Een heerlijk bakkie koffie had Sjaan weer gezet en iedereen kon zich te goed doen aan een appelpunt.
Kosten noch moeite waren gespaard, Sjaan had zelf gebakken namelijk.
Na de pauze gingen de stoelen aan de kant. Conny en Crista voor de groep en tevreden zagen ze alles de revue passeren.
Queen: zelfs Rob en Wim knikten op het juiste ritme met de knieën.
"I never fall in love again": die stap vooruit is een echte stap vooruit. Wat een timing van iedereen.
Er was duidelijk veel geoefend thuis. Dat bracht rust, nu kunnen we de show makkelijk aan!
Tot slot van de avond een gouwe ouwe: "miss Saigon". Foutloos gezongen, grote klasse.
Iedereen was weer dik tevreden over deze avond zingen.
Na tienen kwamen de vakantiefoto's op tafel en met een glas wijn en voor de liefhebbers bitterballen werd de avond vervolgd.
Een druppel regen die op mijn borst viel maakte dat ik wakker schrok. Pfff, ik knipperde met mijn ogen en realiseerde mij
dat ik nog een week moet verder dromen....
Tot volgende week allemaal....
23 juni
De winkeldochter avondmarkt van Conny begon al vroeg op de avond. Om exact kwart voor acht begon Sjoerd toch
met de repetitie. Voor een select gezelschap, dat wel. Het vakantievirus sluipt er langzaam in en er staan veel lege stoelen.
Alie is gelukkig weer genezen van het vakantievirus en keek raar op toen na drie weken van afwezigheid gewoon haar stoel was ingenomen.
Dat kannie natuurlijk, maar de dames hadden het snel geregeld.
De voeten stonden goed in de grond, de kruinen goed omhoog en de inzingriedels klonken weer door de open ramen Mookhoek in.
Aan de overkant van de straat zag ik al gezinnetjes met picknickmanden in de tuin plaatsnemen.
Woensdagavond, cultureel hoogtepunt in de Viskilstraat/Kreekstraat.
Het eerste nummer waar de overkant van kon genieten was: I say
a little prayer. 'Uit het hoofd' besliste Sjoerd.
Ging goed, alleen die ene octaafstap, daar wordt te veel naar toe gegleden. En het ging mis bij "I put on my make up".
Maar dat is ook moeilijk, make-up opdoen zo kon Sjoerd uit ervaring meedelen. (!!???)
Hierna kregen de mannen een veeg uit de pan: beter articuleren was het advies. Maar ja, wat wil je, als je de tekst niet kent, dan houdt het op.
Gelukkig was Trees nog op tijd om "de rotsen met mijn stralen" mee te galmen. Tot de koffie werd namelijk de Shaffy medley doorgenomen.
Dat viel soms niet mee, zeker niet als we syncopisch moeten singen. Sjoerd sleepte ons er gewoon doorheen.
Op een zeker moment zongen de alten en sopranen zo mooi als 2 nonnetjes uit de Sound of Music.
Helaas vond Sjoerd von Trapp nog twee foutjes. Net voor de pauze werden ook deze twee foutjes hersteld.
Na de koffie en de mededelingen weer verder. (voor degenen die er niet waren... er zijn extra repetities gepland, zie de agenda).
Het publiek aan de overkant was intussen naar huis. Dachten zeker dat het afgelopen was om kwart voor negen...?
Wij gingen echter gewoon door. "It don't mean a thing, if you ain't wear that string" was de volgende opgave.
Klonk wel aardig, maar de swing moet er nog inkomen. Sjoerd besloot wat verandering aan te brengen.
Ga maar door elkaar staan. Altijd gewaardeerd door het hele koor.
Op sommige dames na, maar daar staat dan op dat moment een lid van de mannenpartij achter.
Het volgende nummer, "I'll never fall in love again" werd in rijen tegenover elkaar beoefend.
De nadruk lag in dit geval op de choreografie. "Kijk naar elkaar" was het advies.
En zo werd de avond verder gevuld. Zingen en bewegen. De choreografie van Queen en Sway
volgden nog.
Er zal nog veel geoefend moeten worden. Maar de extra repetities zullen wellicht uitkomst bieden.
Iedereen wordt wel verzocht gebruik te maken van de extra repetities. Kan je niet? Laat het dan even weten via de mail.
Zo was het weer tien uur geworden. Tijd voor een drankje en een goed gesprek.
Anita past nog een laatste saunajas en dan is ook de winkeldochter avondverkoop voorbij.
Het was weer gezellig. Iedereen vertrok huiswaards, al dan niet met licht op de fiets.
Zijn we er weer allemaal volgende week? Er wordt op je gerekend !!!!!!!!!!!!!
12 mei
Dag van de verpleging! Waarom? Omdat deze dag de geboortedag is van Florence Nightingale.
Het bruggetje naar de nagtegalen van AmuZing is dan snel gemaakt. Eigenlijk is het dan ook een beetje de dag van AmuZing.
Sjoerd begon met een terugblik op koninginnedag. Er waren goede recensies ontvangen en dat doet een mens goed!
Het inzingen verliep weer als vanouds, maar is nooit hetzelfde. Met een goed grondcontact zingen de sopranen over "mannen met
spillebenen", de heren zingen over "ravioli" terwijl de alten de muizen op tafel laten dansen. Verbazingwekkend hoe we daarna
met z'n allen een hele octaafstap maken en dan toch nog goed grondcontact houden.
De heren mogen daarna starten met opzeggen van "I say a little prayer". Maar da's niet de bedoeling, er moet gezongen worden.
Dit is volgens de coach veel te staccato! We kregen het advies een boooog te maken. Tijdens het bouwen van deze boog en het zingen
van "pa da da pap paaaa" zakken de mannen echter als een 
.
Dan: nieuw repertoire! Een nagelnieuw boekje wordt uitgedeeld. We bekijken de titel: "It don't mean a thing (if you ain't got that string)"
Een deels eenstemmig stuk met
gecompliceerde meerstemmige arrangementen. Het geduvel begint al op pagina 4.
De tekst "Doo wah" en dat acht keer, lukt wel. Een vrije glijpartij op pagina zeven is ook een nieuwe ervaring, ook even wennen!
Dan een spontane sprong naar zeven pagina's verder, voor de niet tekstvasten onder ons telde ik twee pagina's vol met "Bum".
Nou ja, we vlogen door het boekje heen. Kikadewado!
Dan is het koffietijd voordat je het weet. Maar eerst moest er gezongen worden. Drie keer zelfs. Sjoerd werd op repeat gezet en
rammelde er drie keer "lang zal ze leven" uit. Angelique, Ellen en Petra: van harte!
Gelukkig was Sjaan bij de les en opende het luik, Sjoerd stond nog steeds op repeat en bleef gewoon doorspelen.
Na de koffie weer als een raket verder. Als Sjoerd de menigte stil krijgt tenminste. Het kostte wat moeite, maar toen de concentratie terug
was, zaten we zo op de laatste pagina van het nieuwe boekje. Dit wordt vervolgd.
Dan terug naar ouder repertoire, wel nieuw repertoire, maar niet zo nieuw als het zojuist ontvangen boekje.
Dit nieuwe boekje gaf toch hetzelfde gevoel als in klas 3 van de lagere school wanneer je een nieuw schrift kreeg.
Netjes werd het opgeborgen door iedereen, af en toe werd er met sierlijke letters een naam op de kaft geschreven.
Geloof eens mij dwaal ik weer af want ik had het over "Only you", het volgende nummer wat herhaald werd.
Weer zakten de mannen als een en al snel moesten er kringetjes gevormd worden met stemgroepen.
Mezzo's begonnen vooraan, verkasten even later een stukje naar achter en weer een paar minuten later sjokte de groep naar stuurboord
om zich tussen de alten te mengen. In gedachten zag ik mijn schapenhond Rakker om de groep heenrennen om het geheel te verplaatsen.
Dat AmuZing bijzonder is bleek wel met één van de laatste nummers.
"Do you hear the people sing" werd zelfs uitgevoerd in verschillende tekstversies.
Met een zucht van verlichting stelde Sjoerd vast dat het tien uur geworden was, tijd voor een drankje.
Snel werden de tafels neergezet voor de nazit en de onderwerpen waren weer zeer divers.
Van Playmobiel tot bleekwater, van UPC tot laptop, alles kwam voorbij. Weer een avond die je niet had willen missen!
Tot volgende week!
7 april
Veel lege stoelen vanavond, dat belooft niet veel goeds. Gelukkig liep het tegen acht uur toch nog redelijk vol.
Deze late binnenkomers misten wel de opname van Nederland in beweging. Ja hoor, het is een blijvertje, de gimmestiek oefening.
Het inzingen ging wel van een leien dakje, al werden er wel wat glijdende nootjes vergeten door die en gene.
Ook de ravioli, welke Sjoerd volgens exquise
recept had gemaakt kwam nog even voorbij, maar bleek niet te pruimen.
Vanavond heeft Sjoerd het repertoire voor koninginnedag tevoorschijn gehaald, dit moet natuurlijk ook gerepeteerd worden.
"The Lion King" zat er nog redelijk in. Hier en daar nog wel een misser, maar dat wordt de komende weken wel opgelost.
Het volgende avontuur werd "I say a little prayer". Vol met dissonanten, maar deze vervolgen gelukkig in een reinakkoord.
Hilariteit alom als plotseling iemand meefluit met de melodie. Het is echter geen rein akkoord, maar de beltoon van de GSM van een sopraan.
Welke sopraan het was is onbekend, wij hebben geen sopranen met zulke rode oren.
Toen de rust was weergekeerd, konden wij weer vervolgen met het bedrijven van de zangtechniek. Jaja, zingen doe je onder de douche,
hier bedrijf je de zangtechniek
!
Twijfels komen wel boven, als Crista vraagt wanneer ze moet ademen. Neem van mij aan: voortdurend! Niet mee stoppen!
Terug naar koninginnedag. Het tweede nummer werd gerepeteerd. Gaat toch wel lekker die oudere nummers.
Zodoende kon er snel verder gegaan worden met "Uptown Girl". Of het aan de geurende koffie lag weet ik niet,
maar het koor was sneller klaar dan de muziek. Eerst maar een bakkie dan.
Na de koffie kwam Ramses weer tevoorschijn met "We zullen doorgaan". Bij de start ging het al mis.
De mannen lopen te hard van stapel. Een te kort voorspel was de oorzaak. Het is een veelgehoorde klacht volgens de Viva.
Na kennis genomen te hebben van deze wetenschap ging het al beter en ook dit nummer begint te komen.
Dan gaan de stoelen aan de kant. Het kleinkoor komt naar voren en geeft een demo van "Blijf bij mij".
Daarna danst het hele koor op verschillende nummers. Hier moet nog wat geoefend worden, maar die tijd hebben we dan ook nog wel.
En niet te vergeten de workshop over zo'n week of 2.
Het was weer een avondje lekker zingen.
Sjoerd besloot de avond en iedereen mocht vanaf dat moment geoorloofd kwebbelen.
Onder het genot van een drankje ging dat nog beter en Sjaan moest de plakkers weer de deur uit zetten.
Dat deed ze zingend aan de deur: "hoog
zangers, kijk omhoog zangers, want dan wor' je lekker nat".
Na een zonnige dag, met een heerlijke avond stapten we de natte nacht in, op naar huis.
Tot volgende week.
17 maart
Dat de nieuwe start van de repetities geen bevlieging is van onze coach blijkt wel uit het feit dat we deze repetitieavond
weer begonnen met het losmaken van de spieren. Weer rekken en strekken, armen links.. armen rechts.. enzovoort.
Ik zie in gedachte een koor voor me, ritmisch bewegend in fitnesskleding.
Ik werd wakker toen Sjoerd begon aan de ademhalingsoefeningen.
Het gesis van leeglopende binnenbanden klonk door de zaal, gevolgd door ksst ksst ksst,
mogelijk om de katten te verjagen zodat de muizen op tafel konden dansen. Voor de afwisseling kwam “Vader Jacob” nog voorbij.
Met een paar stembanden en spieren op de perfecte zangtemperatuur startte het eerste nummer. “I’ll never fall in love again”.
Al in de eerste regel zong de alt-partij een bepaalde noot in 14 variaties. Dat bleek niet goed, ofwel: L E L I J K.
Vervolgens was het de beurt aan de mannen.
Sjoerd verduidelijkt zijn waarnemingen altijd met een voorbeeld, de “I” van “I never fall….” Klonk als een “Aaaaaai”,
als een mannetje waar je een kwartje in doe, maar dan krijg je nog een ei toe.
U begrijpt beste lezer, dat niet alleen uw schrijver een rijke fantasie heeft, maar dat ook onze coach hiermee gezegend is.
Tegen half negen was de situatie onder controle en klonk het nummer zoals het zou moeten klinken.
Het volgende project volgde. “Sway”. En dan begin je niet bij het begin, nee, beginnen bij maat 25, gevolgd door maat 74.
De sopranen eisten dit keer alle aandacht op. Maar die kregen dan ook de opdracht om niet op de noot te zitten, maar er tegen aan te hangen.
Hoe meer, hoe liever! Dat hoort namelijk.
Coffie-break. Met gebak nog wel. Henrie en Anita, respectievelijk jarig op vandaag en morgen. Allebei van harte gefeliciteerd.
Na de koffie vervolgt Sjoerd met “Sway”. De uitspraak… dat is nog een punt. Het Hoeksche Waerdsche klinkt er nog te veel doorheen.
Het is “Now” in plaats van “Nauuuw” Na enig oefenen zat er een tevreden mens op het krukje achter de piano.
“Betere dissonanten kunnen we niet neerzetten” was een uitspraak die ik kon optekenen.
Uit en treuren is het nummer dan ook doorgenomen om alles goed tussen de oren te laten zakken.
De enige die ontevreden was is Angelique. Zij wilde een nootje om op terug te kunnen vallen… maar helaas… ze waren op.
Na een stoelendans verder met het volgende nummer. “Blijf bij mij”.
Sopranen links zoals altijd, maar dan de altgroep en de mannen helemaal aan de andere kant.
Zo kunnen de heren het wèl eens vanuit een andere hoek bekijken, wat toch ook wel iets heeft.
Dit keer moeten de sopranen boven op de noot gaan zitten. Zo komt Angelique nooit aan dat nootje natuurlijk.
Het is een lust voor het oog om de dames zo enthousiast te zien oefenen. De echte profi’s met de vingers in de oren.
Wij (heren) vragen ons een gegeven moment af wie de dirigent is als aan het begin van het nummer plots een handje omhoog gaat en beveelt:
“Ja….Noot”.
(naam en adres bij de redactie bekend).
De nootjes vallen langzaam op hun plaats, alleen de uitspraak is weer een probleem, zoals eigenlijk altijd bij een Nederlandstalig nummer.
Sjoerd besluit deze avond met het nummer van Leonard Cohen: “Hallelujah”. Zal mooi zijn als de heren op tijd beginnen.
Gered door de dames werd het nummer toch goed uitgevoerd. Alten stonden wat te duwen.. hou het licht dames...
Tot volgende week allemaal.
3 maart
Vandaag klonken er heel andere stemmen in het Verenigingsgebouw. De stem van het volk.
Gemeenteraadverkiezingen hebben ons koor verbannen naar het nabij gelegen kerkje.
Om in de sfeer te blijven is besloten een tweetal stemtesten af te nemen. Het ziet er naar uit dat wij twee nieuwe leden krijgen.
Arie en Quintus gaan de mannengroep versterken en mochten vanavond voor het eerst plaatsnemen tussen de heren.
Alleen het koor zorgde al voor een half gevulde kerk. Een mooi rustiek gebouw à la Footloose met een goede akoestiek.
Die wilde Sjoerd maximaal uitbuiten en de avond begon met "ravioli" en "dansende muizen".
Dat was het begin.. "Tiebe Paiom" moest helemaal iedereen enthousiasmeren. Dat ging zeker lukken.
Na het inzingen en herschikken van de sopranen konden wij na het verwelkomen van Annelies met het echte werk beginnen.
"Uptown Girl" wilde niet van de grond komen omdat de koorknapen niet wilden scoren. Dat moest anders.
Onze coach haalde de heren naar voren en als een vroom knapenkoor stond het stel voor het diakoniebankje.
Dit bracht wel enige verbetering en het volgende nummer mocht weer gewoon vanuit de banken.
Wel weer een nummer om in het kerkje à la Footloose te zingen. "You raise me up" ging halverwege wel klinken.
De start ging een beetje haperend, daar de sopranen een maat achterliepen t.o.v. de muziek.
Nou, geloof eens mij, het is niet gemakkelijk om met onze getto-blaster voldoende geluid te produceren om
het hele kerkje te vullen. Ook het getto-keyboard van Sjoerd had een beperkt volume.
Maar goed, we doen het er voorlopig maar mee.
Het vervolg op "You raise me up" bestond uit een geheel ander genre.
Er werd een begin gemaakt met "Sway". Na de eerste paar tonen waren de heren op de achtergrond
getuige van
een veertigtal swingende dames en last but not least een belly dancing coach.
Ja beste lezer, ook dit is AmuZing!
Tijd voor koffie en thee in een glas. De tijd vliegt weer voorbij.
Na de pauze, met ook Will die aangeschoven was bij de heren, verder met "Only You".
Een duidelijke uitspraak van onze coach: "zo vals als een maleier".
Eigenlijk is het "zo vals als een kat" maar met het oog op de dansende muizen leek een maleier beter op z'n plaats.
Dit betekende dat het knapenkoor weer naast de kansel kon plaatsnemen om de zangkwaliteit op te krikken.
Na "Hallelujah" en "We are one" besloot Sjoerd de avond te besluiten. Jammer, maar het "liep" niet vanavond.
Deze teleurstelling wegdrinken met een glas wijn was ook niet mogelijk, dus dan maar naar huis.
Met in het achterhoofd: "Want wij hebben hier geen blijvende stad, maar wij zoeken de toekomende"
Tot volgende week allemaal, doe voorzichtig ze geven nachtvorst op!
10 februari
Na eerst deze website een beetje gefatsoeneerd te hebben dacht ik geen tijd meer te hebben voor een verslag.
Niet helemaal vrijwillig, maar ook vanwege het feit dat er sinds 16:30 uur al 11 mensen hebben gezocht
naar dit verslag, begin ik toch maar te typen, kijken waar het toe leidt.
Zo begon ook de repetitie afgelopen woensdag. Kijken hoe ver we komen.
Werd er voorheen begonnen met eenvoudige zangoefeningen om de stemmen te warmen,
tegenwoordig wordt het hele lichaam verwarmd door allerhande gymnastische oefeningen.
Als een soort Cirque du Soleil-acrobaten staat het gehele koor rek- en strek oefeningen te doen,
waar menig Bechterew-patiënt z'n voordeel mee kan doen.
Het duurde helaas maar een paar momenten en de laatkomers hebben het moeten missen.
Weer een reden om op tijd te zijn. Al zijn deze leden dit keer gevrijwaard in verband met het weer.
Na het inzingen wilde onze coach eens weten het het met "Hallelujah" gesteld was.
De verschillende stemsoorten werden ver uit elkaar neergezet en laat maar horen....
We hebben onze coach niet teleurgesteld aan zijn reactie te merken.
Niet alleen onze coach, ook DRIE gasten welke de sfeer kwamen proeven.
Het bleef niet bij dit ene succes, ook de allereerste keer repeteren van "I say a little prayer"
verliep helemaal niet slecht. Oorzaak: er was thuis geoefend.
Inmiddels dringt het bij alle leden door dat je zonder thuis oefenen door de mand valt. Dat we als koor niet verder komen.
Dus na het lezen van dit verslag allemaal "Uptown Girl" uit de tas en verwen je gezinsleden met wat solo's.
Omdat we zo lekker bezig waren, werd bijna de hele avond staand gezongen.
Ook "I'll never fall in love again" werd vol passie door de heren aan de dames overgedragen.
Met evenveel passie werd er gezongen voor Marijke, net voor de koffie. Marijke: van harte gefeliciteerd.
Na de pauze ging het in hetzelfde tempo door. Sjoerd durfde het zelfs aan om de choreo-dames naar voren te halen
en Tribute to Queen" werd opnieuw leven ingeblazen. Mèt Choreo zoals ik al zei.
De pasjes staan na te lezen op de bekende plaats, nalezen is noodzakelijk.
Zo verliep er weer een repetitieavond van AmuZing. Een tevreden coach en tevreden leden,
lekker gezongen en veel gelachen!
We gaan weer een week op wachtgeld, maar die week zal wel goed besteed worden.
De één gaat een weekendje weg, de ander gaat Carnaval vieren.
Onthoud één ding: Faber quisque fortunae suae *)
27 januari
Het plan was om deze avond geen verslag te genereren.
Maar toen jullie schrijvert een half uurtje geleden een half uurtje onder de douche het atletische lichaam stond te soppen,
kwam het repertoire van de woensdagavond weer voorbij. En de echte AmuZing-websitefan blijft nieuwsgierig, dus toch een korte uiteenzetting.
Het zijn slechts vier stukken die gerepeteerd zijn. Maar dan ook wel zeer grondig!
Niet de minste nummers, geen nummers die je er in twee repetities in krijgt. Nummers waar je voor moet oefenen!
Het begint met oefenen op woensdagavond, maar dan... thuis, in de auto, tijdens het wandelen, op het werk en... onder de douche!
Vorige week heb ik de nummers reeds aangehaald, onnavolgbare teksten. Zowel "Only You" als "Name that Tune" hebben alle aandacht nodig.
Onze coach zet dan ook alle zeilen bij en ziet ons koor als een neus. Je moet er uit halen wat er in zit!
Het uiterste wordt er uit gehaald, uit het koor. Het inzingen begon al met du du du du, doe doe doe doe, niks geen gedoe met dansende muizen of zo.
Wel een goede oefening voor het vervolg, beginnen met "Only You" en zowaar, het begint herkenbaar te worden.
Net voor de pauze starten met "Name that Tune" en zonder verjaardagsgezang of mededelingen aan de koffie.
Vijf minuten te laat overigens, maar ja.. zo'n coach is niet te stoppen!
Na de koffie weer volop door met dau dau, la la la, toreador en voor de verandering nog een keer "Only You".
Wat een verademing als we nog een half uurtje lekker met losse handjes kunnen zingen.
"I'll never fall in love again" met de macho's naast de piano de dames imponerend. Als laatste schalde HALLelujah door de feestzaal.
Toch geneigd om het op z'n Leonard Cohen's te zingen, dus enige correctie was noodzakelijk. Gaat wel steeds beter klinken.
En zo eindigde weer een vruchtbaar repetitieavondje. Tijd voor een drankje en een nootje.
Zelfs na tienen zijn de nootjes niet te versmaden. Tot volgende week allemaal. Doe voorzichtig, niet op het ijs, het dooit.
20 januari
Het is dat deze schrijvert een kwartiertje later binnenkwam, dom dom: ik was de cd’s vergeten!
Maar was dit nog steeds inzingen en opwarmen van de stemmen? Helemaal mis! Er werd al druk gerepeteerd aan een nieuw nummer.
Heel speciaal allemaal, met trillende lipjes imiteren de sopranen een hoorn, er moet nog wat geoefend worden want het lijkt nu nog een til met duiven.
Sjoerd flitst door de tekst heen, van pagina 98 zo naar pagina 102. Daar worden de “horns” vervangen door “Brass”.
Dat is dan weer het koperwerk, denk maar aan 
daar werd vroeger het koper mee gepoetst.
Onder protest liet Sjoerd de lipjes van de dames weer trillen. Weer een sprong en even later klonk het slot van het nummer, zo passend: “the end”.
Wat een belevenis is dit, zo vernieuwend voor ons koor. Wel vreemd als je daarna weer verder gaat met “Tribute to Queen”.
Maar dit is dan wel herkenbaar.
Dan zakt onze coach uitgeblust achterover en is het tijd voor koffie.
Maar eerst moet hij nog een keer overeind want er moet gezongen worden voor de jarige Wil.
Na de pauze legt Sjoerd uit wat we gaan doen in de komende tijd. Vijf nieuwe nummers zullen ingestudeerd worden.
Niet allemaal tegelijk natuurlijk, maar met behulp van thuis studeren met de muziekbestanden zal het allemaal vlot moeten verlopen.
Eén klein nummer wordt door een kleinkoor uitgevoerd en liefhebbers hiervoor waren snel gevonden.
Het eerste nieuwe nummer in de lijst is “Only You”. De gasten op deze site zullen direkt galmen: “Ohohoonliieee Joeeeee”, nou… die is het dus niet.
Mooi nummer, moeilijk als je noten-dislectie hebt. Ook moet je dit uitvoeren met “koristische ademhaling”. Geen nood, daar zijn pillen voor.
Het begin van dit nummer verschilde eigenlijk niet veel met het eerste nummer wat ik hoorde toen ik binnenkwam vanavond.
“mm-pa-dm” en ”pa-da-da-da” gecombineerd met “dau dau dau”.
“Het zal best moeilijk zijn” is een uitspraak die een zeker persoon in het publiek, die jullie niet kennen, ooit deed. Dit gaat hier zeker op.
Toch viel het onze Sjoerd niet vies tegen. Helemaal enthousiast moest “Hallejujah” er ook nog net voor tienen aan geloven.
Oorzaak was een ontmoeting eerder deze week tussen Lé en Loe in de Hal bij de coach. Ja, hij verzint ze ter plekke!
Dit laatste nummer werd eerst in kleine kringetjes per stempartij uitgevoerd,
maar of het nog niet genoeg was werd de avond besloten door middel van het nummer uit te voeren als het hele koor door elkaar staat en ….. zonder boekje.
Tweederde van de tekst zit er wel in, dat laatste stukje komt wel.
We kijken weer terug op een onvergetelijke avond. Tijd voor een drankje.
Ook na tienen werd er nog veel nagepraat, en gelachen. Hier en daar door een boer(in) met kiespijn….
Volgende week nieuwe kansen… Mis het niet!
6 januari 2010
Iedereen een voorspoedig en gezond nieuwjaar gewenst!
Op deze eerste repetitieavond van het jaar begon AmuZing goed, met koffie, gebak en nieuwjaarswensen.
Dit ongedwongen samenzijn werd door de voorzitter afgesloten met z’n nieuwjaarsspeech, waarna het echte repeteren weer kon beginnen.
Sjoerd ruilde de tijd van het inzingen in om wat plannen voor het komende jaar bekend te maken. Het zal een druk jaar worden.
Voor de uitvoering aan het eind van het jaar, zullen er 16 nieuwe nummers ingestudeerd moeten worden.
Een aantal zijn we al mee begonnen, maar een strakke planning is noodzakelijk.
Hij herhaalde het verzoek wat Henrie ook in zijn toespraak deed: kom zo veel mogelijk naar de repetitieavonden!
Je kan eigenlijk geen avond missen!
Even na half negen gingen we snel van start, zonder inzingen.
Dit had toch zijn weerslag op de kwaliteit van het eerste nummer wat in het verleden al eens uitgevoerd is. “We are one”.
De dames waren geen klachten over, de heren echter… da’s een ander verhaal.
Op de vraag of het de bedoeling was dat de heren soms de bijgeschreven nootjes zongen, stonden er een man of 7 druk ja te knikken.
Sjoerd moest helaas constateren dat zelfs díe nootjes niet gezongen werden. Hier is nog wat te oefenen, dat begreep iedereen.
Dan verder met wat we vorig jaar mee gestopt waren: “Hallelujah”. Dat ging niet verkeerd!
Goed, het ritme is nog een ramp, maar als je na een paar keer doorzingen de coach hoort zeggen: “wat zijn jullie toch een gemakkelijk koor”
dan zegt dat toch wel wat!
Extra aandacht wordt er besteed aan de duolen. Dit is een familielid van de Triool, kwintool en sextool. De viool hoort niet in dit rijtje thuis.
Deze informatie neem je toch weer mooi mee als je de repetitieavond bezoekt.
Terwijl Sjoerd met zijn enthousiaste pianospel, waarbij de piano het zwaar te verduren krijgt, het hele koor meesleept,
vordert het instuderen van dit nummer gestaag. Jammer dat Henrie scheef uitkomt t.o.v. de andere heren, maar dat lost de tijd wel op.
Dan weer een bekend nummer: “Tribute to Queen”. Nog altijd nummer 1 in de top 2000, echter niet bij AmuZing.
Volgende week verder, dan met het deel “Galileo Galileo enz.”
“I’ll never fall in love again”, ook zo’n nummer waar het op juiste timing aankomt.
“Uit het hoofd” was de opdracht! Viel niet mee, maar het komt goed. Timing goed in de gaten houden anders krijg je problemen om in de dixi te komen.
Het laatste nummer van deze avond “Cheek to Cheek” is niet echt van de grond gekomen.
Het was borreltijd en Sjoerd sloot maar snel af.
