AmuZing Archief 2011

 

23 november

Geheel tegen de verwachting in was uw schrijvert toch in staat om de repetitie bij te wonen. En wat een avond was het weer.
AmuZing was weer top! Om te beginnen startten we al vijf minuten te laat. Maar er was een goede reden.
Er is een nagelnieuwe cd speler aangeschaft en die moest eerst even geïnstalleerd en beproefd worden.
Nu wordt iedereen een beetje nerveus als er niet op tijd gestart wordt,

dus enige stemverheffing was nodig om het spul stil te krijgen.
Het inzingen verliep daarop ook nog ronduit rommelig.
Mannen met spillebenen, limonadeglaasjes, Sinterklaasje, Zwartepieten… alles werd weer uit de kast gehaald.
Doe doe doe doe doe doe doe doe… nee nee nee nee nee nee nee nee… het is net of je thuis bent. (Grapje! Grapje! Grapje!).
We trappen vervolgens af met een nummer waar “we wel overheen zullen komen”.
Bert (zonder standaard) lukt het niet de lage tonen te halen en klaagt steen en been. John… waar ben je?? John had zich keurig ziek gemeld.
Volgende week rekenen we weer op je hoor! Dan gaan we weer verder met dit nummer en Sjoerd constateert nu reeds dat dit een spetterend nummer wordt.
Op naar het volgende stuk. “Higher and Higher”. Bert besluit de laatste twee mannen in de steek te laten en sluit zich aan bij de tenoren.
Dan besluit Sjoerd de tenoren achter de bassies te plaatsen, dus Bert kon ook weer terug.
De bassen en tenoren moeten tegen het ritme in zingen. Daar hebben we normaal ook nooit moeite mee dus dat is geen probleem.
Om het extra spannend te maken draait Soerd de muziek weg en we gaan a capella verder. Volgende week uit het hoofd dit nummer.
Ja ja, “en zo gaat het”. Dat is gelijk de titel van het volgende nummer. Als een oude diesellocomotief komt het koor op gang.
We neigen er naar dit nummer veuls te zwaar te zingen. Tempo moet er in! En vergeet de ret. et dim. aan het einde niet.
Net voor de koffie gaat AmuZing nog even door elkaar staan en zingt het nummer nog een keer. Dan worden er weer jarigen toegezongen.
Valerie en Willeke zijn jarig geweest, maar voor wie nu exact gezongen is weet ik niet. Er werd met terugwerkende kracht gezongen voor Larissa en Dorry.
Willeke houdt het nog tegoed geloof ik. Net als een dubbele vermelding volgend jaar in de agenda want ze stond er niet in.
Na de koffie kwam “Wonderwoman” weer voorbij. Moet nog veel aan verbeterd worden, maar wat een plezier om dit nummer te repeteren.
Het moet heel actief gezongen worden. Volgens Sjoerd zal alle energie die je er in steekt, er ook weer uitkomen.
Klopt niet volgens de natuurkundige wetten want je hebt altijd verlies. Maar een rendement van 95 % moet toch tot tevredenheid stellen.
Lijdi stelt voor om tussendoor ook nog te ademen. Goede ademsteun is noodzaak!
Als de cd stopt aan het eind van het nummer, is de energie toch wel een eind op.
Spreekkoren worden nog geoefend en het lijkt op een battle tussen de alten en sopranen. And the winner is….???.
"We starten bij 1 minuut 20" riep Sjoerd stoer door de zaal. Na wat vreemde geluiden bleek een start bij 0 minuut 0 een betere keuze.
Er gebeurt nogal wat tijdens “a night like this”. De sopranen denken nog steeds dat het spreekkoor geoefend wordt want ze kakelen maar door.
Soerd kreeg ze weer rustig. Speciaal effect moest er komen bij de “Oe-tjes”.
Het moest lijken op de wind die door de bomen waait… ik denk dan toch weer aan dat Sinterklaasvirus.
Ook dit nummer moet actiever gebracht worden.
Het laatste hoogtepunt van de avond is AmuZing opdelen. Drie koren moesten er gevormd worden. Een zaal volkoren dus.
Het koor van uw schrijvert was een beetje iel met drie leden, maar een ledenwerfactie bracht het totaal toch op 14.
We besluiten ons koor “Hardkoor” te noemen. Om de beurt zingt er een koor. Edith gaat op een gegeven moment voor een (ongeplande) solo.
Dan moet het nog leuk neergezet. Een ieder gaat individueel bij zichzelf te rade om door middel van verbeterpunten en zelfreflectie te komen tot excellentie.
Dan klinkt nog eenmaal Kreeezip door de zaal. Dachten we klaar te zijn, kwam er nog een toegift.
Zelfde concept: drie koren zongen: “Non non, rien a changé” in een mega-uitvoering. Het was weer een heerlijk avondje.
Volgende week allemaal weer aanwezig?? Ook degenen die op www.clubactie.nl gezien hebben dat ze een dikke prijs hebben gewonnen?

 

16 november

Om te beginnen moest alle apparatuur die afgelopen zaterdag gebruikt was weer uit de auto gehaald worden.
Gelukkig was iedereen bereid om iets mee naar binnen te nemen.
Ook de getto-blaster was weer paraat, al is hij wel aan vervanging toe. Het is al een wonder dat hij vanavond nog geluid kan produceren.

Ziehier het resultaat als uw schrijvert een schroevedraaier hanteert in plaats van een pen.
Maar goed, we gaan repeteren, daar zijn we voor gekomen tenslotte. Eerst even een ledenvergadering afwerken, maar da's een ander verhaal.
Het zingen werd gewoon gestart vanuit de vergaderopstelling. "And so it goes".. Laat je maar horen, allemaal door elkaar.
De sopranen krijgen de tip om de tekst voorin de mond te leggen. De "doe doe doetjes" worden uitentreuren geoefend. Anita liep er zelfs op vast.
'Afgeleid' was haar excuus. De vraag is door wie... Het is trouwens wel een compliment waard zoals ze de functie van voorzittert bekleedt.
We vlogen er doorheen vanavond, er is niets te veel en niets te weinig gezegd waardoor er voldoende tijd overbleef voor onze core-business: zingen!
Het volgende nummer wat er overigens goed in zit: "Lang zal ze leven" Dit keer voor Trees, voor Larissa en voor Dorry. Meiden: van harte!
Na de pauze klonken de klanken van Caro Emerald door de zaal. Sjoerd hoorde mooie donkere klanken. Mooie donkere alten en donkere mannen.
Het kan natuurlijk ook zijn zwartepieten-syndroom zijn dat hij donkere mannen ziet. Saskia had er weer andere gedachtes bij.
Er moest nu een Gipsy-klank gevormd worden. En dat is niet makkelijk, geloof mij. Zigeuners hebben namelijk andere toonladders.
Na een serieuze tijd van oefenen vraagt Sjoerd of het al begint in te dalen... Het leverde slechts vragende gezichtjes op....
Dan maar een ander nummer: "Go like Elyah". Dit moet beter kunnen. Er klinken dingen anders, er klinken dingen helemaal niet en de remedie is:
Oefenen thuis! MP3 tjes luisteren en volgende week herkansing. Als de mezzo's het goed doen mogen ze een keer midvoor staan.
Maar dan moeten ze wel goed uit de bekkenbodem zingen. En dat net na dat indalen.... zware tijden...
Maar ook de mannen hadden het zwaar. Uw schrijvert Iemand zette te vroeg in, al met al viel het niet mee.
Het volgende hoogtepunt van deze repetitieavond: Wonderwoman. Daar wordt je wel vrolijk van.
Een niet te volgen stortvloed van woorden in een rap tempo, kreten als "AAH, OEH" tussendoor en meer van dat up tempo gedoe.
Maar we hebben nog vijf en halve maand. Dan moet het wel klinken ! ! Dan viert de Oranjevereniging 's-Gravendeel de eigen verjaardag op Koninginnedag.
En WIJ zijn uitgenodigd!!!
Genoeg gelachen weer... Trees mag een verzoeknummer doen. Helaas was de CD van "Higher and Higher" zoek.
Het werd een tweede keus: een nummer van Kreezip: "sweet goodbyes" Valerie geeuwt al wat... laten we er maar een punt achter zetten vanavond.
Tijd om naar huis te gaan.....

Sweet Goodbyes, tot.......?????

 

12 november

Het benefietconcert t.b.v. de buiteninrinchting van de Lindenhoeve in Mookhoek is achter de rug.
Gelukkig hebben we de foto's nog.
Klik op de foto om de rest te zien. De reportage zal komende week uitgebreid worden.

 

9 november

Hectisch… een ander woord is er niet om de situatie te beschrijven op het moment dat uw schrijvert binnenkwam.
De stoelen stonden al in het gareel, maar een piano was niet in beeld.
Wel zag ik dat Barbara jr., de pianiste voor het benefietconcert van a.s. zaterdag, vergezeld van haar roadie bezig was haar apparatuur op te stellen.
Het leek Sjoerd toch verstandig om een deel van onze eigen installatie ook op te stellen. Dat is de situatie van 19:40 uur. Vijf minuten tijd dus.
Als de brandweer werd de apparatuur uit de opslag getoverd en het gepuzzel met een miljardmiljoen snoertjes en stekkertjes kon beginnen.
Terwijl het koor vast met inzingen begint en Quintus zijn auto elders parkeert om sponsoring van Koos Spee te voorkomen,
knutsel ik vrolijk verder en in no time klonken er pianoklanken door de boxen. Dat is dus voor elkaar.
Snel sprong ik dan tussen de bassen om nog net een stukje “You Raise me up” mee te zingen. Dat wordt wel een knaller zaterdag verwacht ik.
Goed.. volgende nummer, ditmaal met CD. Allemaal klaar? Sjoerd drukt op de “play” knop en…. Niets!
Intussen denk ik er over om ook een theedoek aan te schaffen, want het zweet parelde al op het voorhoofd.
Toch kwam het snel voor elkaar en de begeleidende muziek klonk uit de boxen.
Conny legt nog even uit dat de handen gewoon losjes langs het lichaam moeten blijven.
Nadat het nummer klaar was, kwamen Conny en Crista samen om het standje swing uit te leggen. Met name het moment wanneer dit moet gebeuren.
Snel volgde het echt swingende nummer: “Sway”. Rob en Wim naar achter en Bert (zonder standaard) en John in de spits.
Mooi moment om de versterker nog wat bij te regelen.. het klinkt niet zoals het hoort…. De bewegingen maken het geheel compleet.
Kijken hoe het zaterdag gaat op het podium.
Dan gaat AmuZing op de Franse tour: “Non non rien a changé” Het nummer klinkt als vanouds. Kwalitatief uitermate teleurstellend dus.
Ook de overgang gaf problemen. Maar ja, bij wie niet? Zo rolden we door, dan weer met keyboard, dan weer met een cd ondersteund.
Nog een opstelling in V, dan weer een Block. Tips van de choreo C’s: tijdens het bewegen naar de voorste rij kijken en die rij volgen in de beweging.
Tijd voor koffie, maar eerst nog Mick en Rob toezingen. Van Harte allebei. Barbara kon melden dat er nog slechts 104 kaarten te koop zijn, dus haast uzelf…
Na de koffie werd het niet echt rustiger. Het begon al dat onze coach drie maal moest verzoeken om te gaan beginnen.
Het viel Arie op, dat zelfs uw schrijvert niet luisterde. Het moet niet gekker worden. Tears in Heaven dan maar doornemen.
Het aantal stukken bladmuziek wordt met de week minder gelukkig. Sjoerd spoort de heren aan om toch bij de leading voice goed uit de Jolijt de zingen.
Toch komt ook dat nummer wel goed. Net zo als “Hallelujah”, die zit er ook wel in.
Amerigo gaat met pensioen. Ja, wat dit in dit verhaal doet weet ik niet, maar dat vroeg iedereen zich gisteravond ook af. ’T Is maar een weet.
Wel, de avond werd doorgeworsteld. De energie was op. AmuZing was op… Goed dat er geen wedstrijdelement was, anders hadden we echt niet gescoord.
Toen de laatste noten van “Queen” klonken, besloot Sjoerd om maar wat luchtiger nummers te doen. “Pompen of verzuipen” als eerste.
En daar was de energie weer. Polonaise, lachen gieren en brullen. Al met al: AmuZing is er klaar voor.
De kledinginstructies zijn gegeven, iedereen weet hoe laat we er moeten zijn en uw schrijvert gaat de cd speler repareren.
Mocht een sponsor zich melden: we hebben een nieuwe nodig!

Tot zaterdag allemaal.

26 oktober

Deze avond stond er een coach voor ons koor met een pesthumeur. Wat blijkt? Hij heeft Koos Spee gesponsord. Maar ja, het is wel begrijpelijk.
Wie wil er nou niet zo snel mogelijk bij AmuZing binnenstappen? Volgende keer zal hij wel op zijn rechtervoetje letten bij het passeren van de paal.
En anders zal het snelheidsslot zijn werk wel doen, want dit zal de veroordeling wel zijn. Of drie uur besjes ruimen in de Viskilstraat.
Toch kon hij nog de moed opbrengen om direct het "Lang zal ze leven" in te zetten. Want.... Barbara is 40 50 geworden. Van harte Barbara!
Kunnen we nu dan beginnen? "Mag ik een "C" vroeg Sjoerd aan de Barbara jr die achter de piano zat...
De "C" klonk en het koor zette een bekende inzing-riedel in. Het bleef bij een noot of 3. Iedereen afgeleid door:
Jany (of Corry)
Corry (of Jany)
Ali B R
Sopraan B
Gewoon hartstikke te laat. Heel het koor van de leg. Alle hoofden naar links in plaats van naar voor. Weg concentratie.
Nou, zoek maar een plekkie meiden. En terwijl het humeur van de coach nu tot het absolute nulpunt gedaald was, klonk weer de "C" uit de piano.
Maar dat was niet de enige toon. Een telefoon ging af. Een bekende ringtoon. Edith werd gebeld. Het pleit voor haar dat het een bericht uit Brussel was.
AmuZing hoeft zich geen zorgen te maken over de financiële toekomst kon haar contact melden. Nou, da's weer een geruststelling.
Laat dat inzingen voor de rest maar zitten, er moest geoefend worden voor het benefietconcert van 12 november.
Er zijn overigens nog enkele kaarten te koop, dus haast uzelf!!
Barbara jr. repeteerde met ons de nummers die onder pianobegeleiding uitgevoerd worden op de 12e.
Hier en daar een tip van Sjoerd: Hou'm goed ondersteund (Send in the clowns)
Jullie zitten er goed naast mannen (Non non rien a changé)
Die laatste 3 noten lijken nergens naar (Tears in heaven).
Het wordt vanzelf weer koffietijd, zo ook deze avond. Maar niet voordat er nog een keer gezongen wordt voor Greet.
Greet is deo volente morgen jarig en trakteert nu maar vast samen met Barbara èn Irma.
Na een niet te versmaden bakkie koffie/thee gingen we weer van start. Er lagen wel twee A4-tjes op elke stoel.
Snel werd het duidelijk: We shall overcome en Pompen of verzuipen, een meezinger van ons Guus, op verzoek van Mick.
Nou, die ging er wel in. Het is dat Sjaan er niet was, anders werden er weer meters bier gegooid in het zaaltje.
Na dit alles weer een nieuw nummer, dit keer via de elektronische snelweg verspreid. Iedereen had het geloof ik wel uitgedraaid.
Niks bijzonders, gewoon twee A4-tjes, maar een tekst... pff, de zaterdagkrant is er een folder bij vergeleken.
Eén gelukje, Franca constateerde dat er veuls te veul op staat. Dus dat wordt schrappen.
En dan staat ook nog het deel van de mannen en de andere partijen door elkaar, dus het wordt wel minder.
Dit was zo'n beetje de avond. De rook komt zo'n beetje uit mijn toetsenbord nu.
Hopelijk komt het de kwaliteit van mijn schrijven niet in het geding. Volgende week een bezoek van zangcoach Jolijt van koor Concordia.
Of toch niet, het is nog niet helemaal duidelijk.
Tot volgende week allemaal, let op je snelheid en wees puntueel !

.

19 oktober

Best wel een goede bezetting vanavond. En dat in de herfstvakantie.
Het kostte Sjoerd wel wat moeite om de meute stil te krijgen, maar na wat dreigementen als een hoofdrol krijgen in dit verhaal,
met vermelding van foto, werd het sebiet stil. Jany snapte het helaas niet, of was het Corrie?
Jany blijkt dit soort verhalen niet te lezen, waarin ik ze geen ongelijk kan geven.
Het inzingen verliep deze avond al niet al te soepel. De heren hadden de accu helemaal opgeladen en liepen veuls te hard van stapel, beetje agitato.
Met de alten liep het ook al niet lekker, een beetje perpendosi. Dit belooft wat voor vanavond.
Om met het moeilijkste te beginnen, besloot Sjoerd de Poppy’s te repeteren. Nou… Anita helemaal in de war want hullie vertragen nogal.
Toen de club door elkaar moest gaan staan werd het beter. Waarschijnlijk toch de onderlinge onderbewuste krachten die invloed hebben.
“En zo gaat dat ”, het volgende nummer… Beginnen bij de laatste regel. Het eind is namelijk het mooist volgens Sjoerd. Een soort Happy End.
Die laatste regel zat er zo in en dan mocht eindelijk het totaal ten gehore gebracht worden.
Het beste klinkt het als je let op de Ritardando e diminuendo en aandacht besteedt aan de vermaten of orgelpunten.
Ja, bij AmuZing moet je wel wat in je mars hebben om het te kunnen volgen. Afijn, het nummer gaat vanzelf goed klinken.
Dit keer hadden de heren nog problemen met het lage punt te halen, dit keer de GIS.
Dames hadden soms de verkeerde timing. (Iets waar wij heren wel aan gewend zijn…).
Net voor de koffie wordt er nog een start gemaakt met “Wonderwoman”.
Stoer zaten er drie bassen vooraan, maar ze kozen er toch maar voor aansluiting te zoeken bij de tenoren, waar ze natuurlijk welkom waren.
Blijft lastig die “Wonderwoman”. Dan, net voor de koffie nog iemand toezingen. Anita is jarig geweest. En uw schrijvert wist het niet.
Daarom stond het ook niet in de agenda. Slecht opgelet webmaster! Gefeliciteerd Anita!
Na de koffie nog even door met “Wonderwoman” om te vervolgen met “Sweet Goodbyes”.
Uit het hoofd beslist onze coach, waarop Bert direct begint met zijn muziekstandaard op te ruimen.
Ook dit nummer zit vooruitgang in en het aantal personen met bladmuziek blijft beperkt tot vijf.
12 november, tijdens het benefietconcert waaraan AmuZing meewerkt, zal er zonder bladmuziek gezongen worden.
Hou hier rekening mee! En Bert: laat je standaard maar thuis. Lenie is wel benieuwd naar de volgorde voor die avond.
Sjoerd schudt hem zo uit zijn mouw, sneller dan ik schrijven kan.. wil je de volgorde weten, kijk dan maar op “uitzending gemist”.
Alle titels zijn onder de aanwezigen wel duidelijk, alleen Mick heeft problemen met dat nummer van “pompen of verzuipen”.
Het nummer wat lirico gebracht dient te worden is “Send in the clowns”
Ik heb het al eerder gezegd: mooi nummer wat AmuZing mooi ten gehore kan brengen.
Jammer dat clown Bassie John, het happy end deed verstoren door Senza Sordino te niezen.
Zo tegen kwart voor tien was "why tell me why" aan de beurt. De opstelling moest wat anders.
Dus kwam de leading voice, bestaande uit een aantal stemmen van de hoogste kwaliteit, in het midden en de rest van het koor
er als een warme deken omheen.
Na dit nummer blijven we gewoon staan om "Sitting on the dock" nog eens een keer door te nemen. Nou ja, we blijven bijna allemaal staan.
Miranda was het zat en keerde terug naar de alt-hoek. De "leading voice" sloeg de warme deken van zich af en keerde terug naar hun plaats.
De voorste mannen werden de achterste mannen en andersom, dus wie er bleef staan weet niemand.
Na het lazy nummer "Sitting on the dock" verder met een sneller nummer: "Cheek 2 cheek". We vlogen er doorheen.
Tot slot van de avond kregen de tenoren, die normaal als alt door het leven gaan, nog wat bijles.
Ze blijken als ze apart zitten geheel de weg kwijt te raken, terwijl het goed gaat als ze op hun oude vertrouwde plekkie staan.
Anita en Crista bekennen al maanden zoekende te zijn.
Volgende week meer aandacht voor dit stuk heeft Sjoerd beloofd, dus trek wat leuks aan.
Over tienen klonk "It don't mean a thing" als allerlaatste nummer door de zaal. Alsof het niks was vanavond.
Dat was het weer, de bar ging open en Sjaan schonk de glazen vol voor wie het maar wilde.
De één met een haakwerkje, de ander met z'n mobieltje.. iedereen kwam weer tot rust.
Tot volgende week allemaal.... Genoeg moeilijke woorden voor vanavond... als laatste: O chi wah...

12 oktober

Door omstandigheden kwam uw schrijvert pas halverwege de eerste helft binnenvallen, met in zijn kielzog zijn steun en toeverlaat.
"J'ai pleuré, oui J'ai pleuré, J'ai pleuré" was de tekst die in onze oren klonk toen we op onze stoelen plaatsnamen.
Het was inderdaad om te huilen. Echter toen the real Poppies als achtergrond fungeerden en het tempo hoger lag, ging het wat lijken.
En dan zit je zomaar weer aan de koffie. Dat is een voordeel als je een stukje repetitie oversla.
De koffie kwam niet alleen, maar vergezeld van een traktatie van twee jarigen. Gefeliciteerd Jany en Corrie. Of is het Corrie en Jany?
Anita wist het niet en haalt ze altijd door elkaar. Welnu:

dit is Corrie: en dit is Jany: pas op met je muis anders weet je het weer niet meer...
De koffie ging er weer goed in net als de gesprekken welke gevoerd werden. Onderwerpen varieerden van Blijdorp tot snurkende mannen.
Na de koffie kregen we de tip om steun bij elkaar te gaan zoeken. De alten zochten steun bij Sjoerd want ze wisten niet waar te beginnen.
Maat 25 dus. Het nummer werd tot op het bot geoefend en wel tot ruim half tien!!
Dan eindelijk wat anders. "Go like Elijah". Na één keer doorzingen was onze coach tevreden. Dat geeft de burger weer moed.
En dan nu de stoelen aan de kant.. Wat zullen we nu weer krijgen? Danspasjes bij "Go like Elijah"???
Nee, het werd gewoon een oud nummer. In vier rijen: "It don't mean a thing". Ja, die zit er wel in.
De moeilijkheid zat hem echter in de choreografie. En dat moest eens even beoordeeld worden.
Dus... Crista neffe de piano, met een blik die niet veel goeds voorspelde. Dan haal je het niet in je hoofd één pasje verkeerd te doen.
Maar met deze dwingende blik had ze het spul wel onder controle. Iedereen tevreden.
Dan direct weer door met het volgende nummer: "Sweet Goodbyes". De mannen verkasten weer naar achterin.
Arie was dit keer de weg kwijt, Arie is tenor, maar zingt met de bassen mee. Da's een oud Puttershoeks gebruik!
Nu viel dit alles niet op, want de gehele baspartij had moeite met de inzet van het eerste regeltje:
"Tears in your eyes"... Juist ja, om tranen in de ogen te krijgen.. De heren kregen nog één keer een kans met de band op de achtergrond als ondersteuning.
"Gelovens mij is het mooier als jullie heel dicht bij elkaar gaan staan" zegt Sjoerd. En zo stond uw schrijvert plots wel heel dicht naast Greet.
Wat er in die paar minuten gebeurd is, lees je hier...
Met beide benen weer op de grond vlogen de laatste minuten van de avond voorbij. "Sway" en "Tribute to Queen" waren de twee laatste nummers.
Wel met de oude vertrouwde danspasjes er bij.
Dit was weer een avondje ontspanning voor de AmuZingers. Was je er niet bij, dan heb je wat gemist!
Volgende week weer aanwezig? Er wordt op je gerekend!!!!!!!

5 oktober

Een grote groep enthousiaste zangliefhebbers stond buiten al druk de nicotine te inhaleren.
Een goede opkomst vanavond en iedereen die binnenkwam nam onder de schoenen wat besjes mee die in groten getale bleven plakken aan de vloer,
wat door Sjaan zeer gewaardeerd werd.
Als inzingoefening wordt er normaliter een rustig deuntje gezongen.
Dit keer ging het echter anders, een bestaand nummer moest de basis zijn voor een inzingoefening met daaraan gekoppeld een experiment.
Groepjes maken, vier groepjes, met vier sopranen, alten, mezzo’s enz. Maar dat valt nog niet mee. Moeten we dan bij elkaar of moeten we gemixt?
Niemand begreep het, behalve Gonda!
Als iedereen het door heeft, wordt het intelligentieniveau weer op de proef gesteld, want dan zijn we ineens groep 1,2, 3, 4 enz.
Als hierna ook nog de even- en oneven groepen afwisselend moeten zingen, wordt vastgesteld dat dit experiment als mislukt beschouwd moet worden.
De volgende echte oefening is “Sweet Goodbyes”. Een keer doorzingen en iedereen mag gaan zitten, behalve…. De mannen.
In de Noordelijke provincies is het een traditie om in het begin van het jaar het eerste kievitsei te vinden.

Sjoerd heeft hier een soortgelijke traditie voor verzonnen: het vinden van de eerste noot. En daar hebben de heren nou net moeite mee.
Maar goed, we gaan op zoek en volgende week zal de eerste noot er zijn!
Betreffende het middenstuk van dit nummer moest onze coach toch nog even kwijt dat de OE-tjes broddelwerk was.
De moed zakt ons in de schoenen, waar nog altijd besjes aan kleefden.
Nog zo’n lekker nummer is het nummer van Les Poppy’s. Alten kregen het compliment dat ze goed op toonhoogte bleven.
Het compliment werd weer tenietgedaan door de opmerking dat het niet te verstaan was.
Aan Sjoerd zal het niet liggen, die bleef maar roepen: Je Voulez, Je Voulez…. Terwijl de alten dachten: Wat wil die man toch…???
And so it goes…. En dat is gelijk het volgende nummer.
In every heart there is a room. Ik heb het nagekeken en er blijken in elk hart wel vier kamers te zitten. De tekst is dus wel te begrijpen.
Het zingen van de Doe doe doe-tjes in het tweede deel is lastig te noemen.
Op verzoek gaan we nu nog over op tekst zingen en later zal dit veranderen in Doe doe doe-tjes. Het wordt wel wat, dit nummer.
Dan is er pauze. Crista (zonder h) wordt toegezongen en John is ook een moment het middelpunt. Allebei gefeliciteerd.
Anita doet de mededelingen en krijgt alsof het breaking news is nog snel een schrijven in de hand gedrukt van Conny.
Kairos bestaat 20 jaar en op 5 november geeft Kairos een jubileumconcert. Aan feest dus geen gebrek.
Gelijk wil ik dan even de aandacht vestigen op een 90 jarig jubileum wat volgend jaar plaatsvindt. Hier horen we waarschijnlijk nog meer van…
Na de overheerlijke koffie wordt er weer, met een verse voorraad besjes onder de schoenen, begonnen met “A night like this”.
Alles en iedereen een beetje door elkaar, de bassen achterin. Trees doolt tussen de groepen door, op zoek naar steun.

Nadat ze een paar steunkousen aangereikt heeft gekregen, kon er eindelijk begonnen worden.
Sjoerd opende het gordijn en de eerste klanken vullen de zaal. Dit nummer gaat met de week beter en om tot excellente resultaten te komen,
zullen volgende week de tenoren aangepakt worden. Maakt u de borst maar nat.
En denkt men aan borst, dan denkt men aan bra.
Liefst nog Wonderbra, wat dan direct weer het bruggetje is naar de drager hiervan: Wonderwoman.
Leuk nummer wat ook al gaat klinken. Alleen de spreekkoren lukken niet zo best.
Misschien een workshop spreekkoren houden, op de tribune bij Ajax – AZ is een optie.
En als alles nog niet lollig genoeg geweest is vanavond, is er behoefte aan nog meer fun.
Dus: “Send in the clowns”. Is dat niet blits? Nee, er werd niet gelachen maar het nummer werd stemmig ten gehore gebracht. Mooi nummer.
De avond werd besloten met een “tribute to Queen” en “Why tell me why”.
Tot volgende week weer…..

 

2 juli 2011

Alle leden en partners van AmuZing waren welkom op de barbecue 2011.

Klik hier voor de foto's